środa, 18 listopada 2026

Remothered: Red Nun's Legacy - recenzja. Ostatnie część survivalowej trylogii

 

Serdecznie zapraszam do przeczytania recenzji przygodowego horroru, w rozgrywce survivalowej, ostatniej części znanej trylogii z serii Remothered. Oto co myślę o grze Remothered: Red Nun's Legacy! 

Jeśli śledzicie mojego bloga, bądź moją działalność w Internetach, albo zwyczajnie choć trochę mnie znacie to wiecie, że moim gatunkiem, moją pasją i moją miłością są gry przygodowe w klasycznej formie, czyli point-and-clicki. Ogrywam i opisuje, nie tylko w recenzjach, ale także w poradnikach klasycznie przygodowe produkcje, jedynie czasami robiąc jakiś zwrot w stronę gier z większą ilością akcji, bądź tytułów na granicy przygodowo-platformowej. Przyznają się otwarcie że horrory lubię, i owszem, ale w formie filmowej. Oglądam, nie grywam..... albo przynajmniej grywam bardzo sporadycznie. 

Inne recenzje mojego autorstwa znajdziecie w dziale: Recenzje i wrażenia z przygodówek

Ale bywają chwile, kiedy mam jakąś dziwną ochotę na poznanie czegoś bardziej emocjonującego, na zmierzenie się z czymś dla mnie zdecydowanie trudniejszym, bardziej wymagającym. Tym czymś stała się dla ostatnia odsłona zapewne znanej Wam serii horrorów, serii w stylu survivalu, w której najważniejszym jest to, by przejść przez grę niemal niezauważalnym. Tytułem owym jest Remothered: Red Nun's Legacy, której recenzją, opisaną z perspektywy "niedzielnego gracza" przygodówek grozy, teraz się z Wami podzielę. 

Recenzowana przeze mnie gra jest trzecią, i zarazem ostatnią odsłoną znanej, i z tego co wiem, lubianej serii wpisującej się w przygodowy gatunek, w tytuły łączące elementy psychologicznej grozy z typową rozgrywką horroru survivalowego. W grach Stormind Games najważniejsze jest przetrwanie, ważne jest ciche przemykanie obok czyhających niebezpieczeństw, istotne jest nie zwracanie na siebie uwagi, a przedmioty służące do potencjalnej walki, przydadzą się raczej do obrony, niż do pokonania wroga. Można zatem powiedzieć, że seria Remothered jest przygodowym, surviavalowym horrorem w skradankowym stylu, który ubarwiono raczej prostymi łamigłówkami i mnóstwem pomniejszych celów do wykonania. 

Remothered: Red Nun's Legacy jest jak już wspomniałam ostatnią odsłoną trylogii, którą z poprzedniczkami spaja pewna rodzina i znajoma z poprzedniej opowieści postać. Od razu muszę się przyznać, że recenzowany przeze mnie tytuł jest pierwszą, i raczej jedyną produkcją z tej serii. W poprzednie gry nie grałam. Potraktowałam dwie poprzedniczki opisywanej w tej recenzji przygodowej serii grozy jak filmy, czyli zwyczajnie je obejrzałam w ogrywanym przez kogoś let's playu. Znam zatem te historie, choć osobiście w bohaterki dwóch poprzednich gier, się nie wcielałam.

Każda gra pozwala nam pokierować losami kobieciej postaci. W pierwszej odsłonie, zatytułowanej Remothered: Tormented Fathers wcielamy się w Rosmery Reed, zajmującą się sprawą zaginięcia dziewczynki o imieniu Celeste. W kontynuacji, której tytuł brzmi Remothered: Broken Porcelain przejmujemy kontrolę nad zbuntowaną nastoletnią pokojówką, która próbuje przetrwać w hotelu Ashmann Inn, poznając jednocześnie dalsze śledztwo Rosmery. W najnowszej, i jednocześnie ostatniej odsłonie znów zagłębiamy się w tajemnice zakonnic w czerwieni, poznajmy kolejne sekrety rodziny Ashmannów, wcielając się w kolejną żeńską bohaterkę. 

Tym razem jest nią Susan, która rok po zaginięciu sześciu młodych dziewcząt, w tym swojej córki Agaty, otrzymuje dziwną wiadomość. Tajemnicze nagranie rodzi w matce nadzieję, że jej córka wciąż żyje. Zdeterminowana by ją odnaleźć udaje się do miejsca położonego u stóp Etny, wulkanu który ponownie daje o sobie znać, miejsca w którym swój początek miał koszmar wielu kobiet. Wraz z mężem Alberto, z którym wkrótce się rozdziela, pojawia się w wielkiej szlacheckiej rezydencji, niegdyś należącej do wpływowej, mającej mroczną przeszłość rodziny Ashmannów. 

Niedługo potem Susan staje oko w oko z przerażającymi wydarzeniami, i złowrogimi mniszkami, nie tylko w czerwieni, doświadczając jednocześnie zmian w samej sobie. Zdesperowana matka zyskuje niecodzienne moce, zdolności, które pozwalają jej przenosić się w przeszłość dzięki hipnozie, widzieć lustrzane odbicia, ale i manipulować ćmami. 

Wykorzystując determinację i moce, które aktywowały się w posiadłości, kobieta odkrywa zapomnianą przeszłość sycylijskiego klasztoru Cristo Morente, miejsca gdzie swój początek miała legenda Czerwonej Zakonnicy. Poznaje prawdę, odsłania tajemnice i mierzy się ze swoim przeznaczeniem, na które z początku nie była gotowa. 

Remothered: Red Nun's Legacy to typowy survival, w którym podstawowym zadaniem jest nie dać się złapać. Kierując Susan musimy skradając się być na tyle cicho, by patrolujące okolice, przerażające zakonnice, a zwykle jest to jedna z czterech mniszek, zwyczajnie nas nie dopadły. Nie jest możliwa zapewne całkowita niewidzialność naszej protagonistki. W zależności od trybu rozgrywki, a są ich trzy, częstotliwość pojawiania się wrogich zakonnicy, wyposażonych w atrybuty, które niechybnie pozbawią nas życia, jest bardzo różna. Bez względu czy wybierzemy najłatwiejszy, czy najtrudniejszy poziom trudności, przyjdzie się nam chować. Mamy w grze wiele miejsc, gdzie możemy przeczekać atak wroga. Są to szafy, miejsca pod łóżkiem, a nawet nisze w katakumbach. 

Czasami ta czy inna zakonnica mimo wszystko odnajdzie miejsce naszego ukrycia. Wtedy gra postawi przed nami zadanie wpisujące się w rodzaj quick time eventu. Musimy odpowiednio manewrując utrzymać okrągły punkt w kole, nie wychodząc poza obwód okręgu. Zadanie, które muszę przyznać nie należy do najłatwiejszych, a zginąć w sposób brutalny, wyciągniętą spod łóżka czy z szafy, możemy nader często, bywa w grze mocno irytujące. 

Wraz z rozwojem gry, z posuwaniem się z fabułą do przodu, poziom trudności i agresywność morderczych zakonnic wzrasta. Pod koniec opowieści, którą zamknąć możemy mniej więcej w ośmiu godzinach, agresorki pojawiają się dość często, skutecznie utrudniając realizację celów. 

Recenzowana przeze mnie gra ma bowiem jasno nakreślone zadania, które na chwile pojawiają się na ekranie, by następnie zostać zapisanymi w dość ubogim notatniku. Skupiają się zwykle na odnalezieniu jakiegoś kluczowego przedmiotu, bądź dotarciu do docelowego miejsca. W rozgrywkę wpleciono również kilka prostych łamigłówek. Remothered: Red Nun's Legacy jest grą grozy, w której najważniejsza stała się fabuła, a ta potrafi zaangażować, ważne jest przetrwanie, a zadania czysto przygodowe są jedynie growym jej dodatkiem.

Twórcy odrobili również lekcje, wyciągając wnioski z zastrzeżeń jakie gracze mieli do growej poprzedniczki finalnej growej opowieści. Zrezygnowano ze źle ocenianych elementów rozgrywki na rzecz nowych możliwości. Dodatkowo, w przeciwieństwie do części drugiej, do finałowej opowieści dodano także polski język, w postaci napisów, co znacznie ułatwiło, i uatrakcyjniło rozgrywkę. 

Uproszczony interfejs z dość okrojonym, prostym notatnikiem i listą dostępnych przedmiotów, także tych którymi możemy odwracać uwagę spacerujących po korytarzach zakonnic, bądź takich z którymi możemy stanąć na przeciw wroga w otwartej walce, wzbogacają również mapy okolicy.

Owe pomoce, które pokazują nam układ pomieszczeń, nie są jednak aż tak użyteczne. Wszystko przez to, że mapy nie pokazują oznaczenia pokoi w formie napisów. Nie zaznaczono na nich kluczowych przedmiotów i miejsc w których można byłoby się ukryć. Chcemy czy nie musimy zapamiętywać układ pomieszczeń posiadłości, ale i klasztoru, do którego wkraczamy podczas retrospekcji. Dla osoby mającej niski poziom orientacji w terenie, znalezienie właściwego pokoju, właściwej ścieżki, zważywszy że co jakiś czas gaśnie światło, a po wspomnianych retrospekcjach wiele pomieszczeń zostaje zamknięta, może stać się nie lada wyzwaniem. 

Remothered: Red Nun's Legacy nie jest grą skoncentrowaną na walce. Podobnie jak i dwóch poprzednich grach z serii, tak i w tej przedmioty, które tu czy ówdzie znajdziemy, posłużą jedynie do uderzenia, odstraszenia przeciwnika, nie powodując u wroga widocznych obrażeń. W bezpośrednim starciu z jedną z zakonnic, których tupanie bosymi stopami po podłodze jest mocno słyszalne, i bywa przerażające, zawsze grozi zgonem naszej protagonistki, a przynajmniej poważnymi ranami. Musimy uciec, schować się, a następnie uleczyć ciało zdobytą wcześniej apteczką. 

Choć gra miewa straszniejsze momenty, nie stroni od przemocy i obrzydliwości, a także psychodelicznego klimatu grozy, tak naprawdę nie jest tytułem mocno przerażającym. Traktowana jako survival horror typową grozą raczej nie stoi. Powiedziałabym, że jest raczej thrillerem, wylewającym na gracza momenty surrealistycznie wstrętne, ale i psychodeliczne. 

Wszystko za sprawą pokręconej fabuły, bardzo stopniowo, bardzo systematycznie i bardzo rozgrywkowo odkrywaną przed graczem. Dzięki notatkom, wycinkom z gazet, listom, bądź wpisom z pamiętnika, poznajemy przeszłość rodziny Ashmannów, i zakonnic w szkarłacie. Dowiadujemy się o wiele o przeszłości samego klasztoru, będącego miejscem mającym ukryć grzechy na pozór doskonałej, liczącej się w życiu społecznym, nie gardzącej groszem na cele charytatywne, a mimo wszystko skrywającej mroczny sekret, okrutnej rodziny. 

Angażująca fabuła, która jest jednym z mocniejszych aspektów recenzowanego przeze mnie tytułu, podbijana jest rozwijanymi przez Susan umiejętnościami. W najnowszej opowieści z serii Remothered nie tylko rozgrywamy skrywaną przez lata tajemnicę, nie tyle próbujemy przetrwać i znaleźć córkę Susan, ale rozwijamy nietypowe, nadprzyrodzone umiejętności protagonistki. 

Dzięki metronomom, które stanowią w grze również miejsce zapisu, nasza bohaterka zyskuje moc hipnozy, pozwalającą jej wkraczać w przeszłość. Dzięki temu pojawiamy się w klasztorze sprzed lat, bądź aktywujemy retrospekcje dzięki notatkom, listom i innych dokumentom. Zmiany nie zostają bez echa na zdrowiu Susan, zmieniając jej wygląd fizyczny, ale jednocześnie pozwalają na dalsze pozyskiwanie zdolności. Dzięki lustrom, które w kolejnych pomieszczeniach świecą się na zielono możemy widzieć to czego nie widać gołym okiem, na przykład odkrywać nowe przejścia, czy kluczowe przedmioty. Dzięki zdolności manipulowania ćmami możemy przenosić owady, w ograniczonym czasowo działaniu do drzwi, zablokowanych do tej pory przez kokony. To pozwoli nam odblokowywać przejścia.

Remothered: Red Nun's Legacy jest grą graficznie miłą dla oka, z momentami przykuwającymi uwagę. Nie jest to może graficzne mistrzostwo świata, ale dla mnie, osoby grającej w przygodówki, często klasycznie rysunkowe, i wizualnie raczej nie wymagające, wystarczająca. Ponura, mocno klimatyczna, ciężka, ale i fajnie oświetlona przestrzeń zarówno posiadłości, jak i klasztoru, ma prawo się podobać. Dobrze wypadają tła i same lokacje, zaś nieco gorzej postaci, z małym wyjątkiem. Otóż Susan po przemianie jaka dokonała się na jej twarzy, patrząca w jedno z luster, wygląda naprawdę urokliwo-mrocznie. 

Gra nie stroni od wizualnych okrucieństw i obrzydliwości, serwując je grającym nie tylko w przerywnikach między rozdziałami, ale i w bardzo wymownych animacjach, w których prym wiodą upiorne zakonnice. Te bywają mocno psychodeliczne, fabularnie wynosząc opowieść w przysłowiowy kosmos, w fabularny surrealizm, czasami bywający nieco za bardzo zagmatwanym. 

Mocno stroną gry jest ścieżka dźwiękowa i muzyczna. Opisywany przeze mnie tytuł jest wypełniony dźwiękami, nie tylko otoczenia, wspomnianego już tupania bosych stóp, przerażających dźwięków mniszek w szarłacie, czy otwieranych i zamykanych drzwi, ale również wstawkami muzycznymi. Te skutecznie budują klimat grozy, śmiem twierdzić, że czasami mocniej od tego co wizualnie widzimy na ekranie. 

Na plus również doskonała angielska wersja głosowa, która wraz z możliwością poznania tego tytułu także z polskimi napisami, sprawia, że gra staje się bardziej przystępna, i dużo bardziej autentyczna. Każda postać, nawet wrogie zakonnice ma swoje miejsce w grze, swój charakter, własną osobowość. Aktorzy wcielający się w główne, jak i poboczne postaci wczuwają się w swoje role, zdają się doskonale rozumieć wcale nie łatwą, często nie oczywistą fabułę. 

Remothered: Red Nun's Legacy stała się dla mnie pewną odskocznią od klasyki, od przygodówek, w których raczej nic na mnie nie czyha, nic mnie nie straszy, ani nic, przynajmniej dosłownie i nazbyt brutalnie nie próbuje mnie zabić. Traktuje jednak survivalowy gatunek jako pewien eksperyment, do którego mam raczej ambiwalentne podejście. Z jednej strony zaciekawiła mnie w grze fabuła, nawet jeśli czasami była zaskakująca, i ciut naciągana. Z drugiej momentami irytowała mechanika i nielogiczności fabularne. Znający gatunek survialowy gracze, zapewne nie znajdą w niej nic co by ich zaskoczyło, z pewnością poradzą sobie z rozgrywką bez przestojów i częstych zgonów. Ale dla mnie, osoby w takich grach początkującej, recenzowana gra była wyzwaniem, ale i całkiem ciekawą, choć momentami trudną i irytującą odskocznią od mojej growej codzienności. 

Moja ocena 7/10. 

Bardzo dziękuję GOG za udostępnienie gry do recenzji!

Grałam w grę na komputery PC, z klucza GOG.

Zalety:

  • Intrygująca, acz mocno dziwna fabuła;
  • Różnorodne mechaniki/umiejętności Susan;
  • Przyjemna dla oka grafika;
  • Możliwość wybrania poziomu trudności;
  • Ręczny zapis rozgrywki;
  • Dobre ścieżka dźwiękowa i muzyczna;
  • Polska wersja językowa - napisy

Wady:

  • Momentami zbyt naciągana fabuła;
  • Irytujące momenty zbliżone do quick time eventów;
  • Niezbyt czytelna mapa;
  • Przesadzona brutalność

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz