Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ocena. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ocena. Pokaż wszystkie posty

środa, 18 listopada 2026

Remothered: Red Nun's Legacy - recenzja. Ostatnie część survivalowej trylogii

Remothered: Red Nun's Legacy - recenzja. Ostatnie część survivalowej trylogii

 

Serdecznie zapraszam do przeczytania recenzji przygodowego horroru, w rozgrywce survivalowej, ostatniej części znanej trylogii z serii Remothered. Oto co myślę o grze Remothered: Red Nun's Legacy! 

Jeśli śledzicie mojego bloga, bądź moją działalność w Internetach, albo zwyczajnie choć trochę mnie znacie to wiecie, że moim gatunkiem, moją pasją i moją miłością są gry przygodowe w klasycznej formie, czyli point-and-clicki. Ogrywam i opisuje, nie tylko w recenzjach, ale także w poradnikach klasycznie przygodowe produkcje, jedynie czasami robiąc jakiś zwrot w stronę gier z większą ilością akcji, bądź tytułów na granicy przygodowo-platformowej. Przyznają się otwarcie że horrory lubię, i owszem, ale w formie filmowej. Oglądam, nie grywam..... albo przynajmniej grywam bardzo sporadycznie. 

Inne recenzje mojego autorstwa znajdziecie w dziale: Recenzje i wrażenia z przygodówek

Ale bywają chwile, kiedy mam jakąś dziwną ochotę na poznanie czegoś bardziej emocjonującego, na zmierzenie się z czymś dla mnie zdecydowanie trudniejszym, bardziej wymagającym. Tym czymś stała się dla ostatnia odsłona zapewne znanej Wam serii horrorów, serii w stylu survivalu, w której najważniejszym jest to, by przejść przez grę niemal niezauważalnym. Tytułem owym jest Remothered: Red Nun's Legacy, której recenzją, opisaną z perspektywy "niedzielnego gracza" przygodówek grozy, teraz się z Wami podzielę. 

Recenzowana przeze mnie gra jest trzecią, i zarazem ostatnią odsłoną znanej, i z tego co wiem, lubianej serii wpisującej się w przygodowy gatunek, w tytuły łączące elementy psychologicznej grozy z typową rozgrywką horroru survivalowego. W grach Stormind Games najważniejsze jest przetrwanie, ważne jest ciche przemykanie obok czyhających niebezpieczeństw, istotne jest nie zwracanie na siebie uwagi, a przedmioty służące do potencjalnej walki, przydadzą się raczej do obrony, niż do pokonania wroga. Można zatem powiedzieć, że seria Remothered jest przygodowym, surviavalowym horrorem w skradankowym stylu, który ubarwiono raczej prostymi łamigłówkami i mnóstwem pomniejszych celów do wykonania. 

Remothered: Red Nun's Legacy jest jak już wspomniałam ostatnią odsłoną trylogii, którą z poprzedniczkami spaja pewna rodzina i znajoma z poprzedniej opowieści postać. Od razu muszę się przyznać, że recenzowany przeze mnie tytuł jest pierwszą, i raczej jedyną produkcją z tej serii. W poprzednie gry nie grałam. Potraktowałam dwie poprzedniczki opisywanej w tej recenzji przygodowej serii grozy jak filmy, czyli zwyczajnie je obejrzałam w ogrywanym przez kogoś let's playu. Znam zatem te historie, choć osobiście w bohaterki dwóch poprzednich gier, się nie wcielałam.

Każda gra pozwala nam pokierować losami kobieciej postaci. W pierwszej odsłonie, zatytułowanej Remothered: Tormented Fathers wcielamy się w Rosmery Reed, zajmującą się sprawą zaginięcia dziewczynki o imieniu Celeste. W kontynuacji, której tytuł brzmi Remothered: Broken Porcelain przejmujemy kontrolę nad zbuntowaną nastoletnią pokojówką, która próbuje przetrwać w hotelu Ashmann Inn, poznając jednocześnie dalsze śledztwo Rosmery. W najnowszej, i jednocześnie ostatniej odsłonie znów zagłębiamy się w tajemnice zakonnic w czerwieni, poznajmy kolejne sekrety rodziny Ashmannów, wcielając się w kolejną żeńską bohaterkę. 

Tym razem jest nią Susan, która rok po zaginięciu sześciu młodych dziewcząt, w tym swojej córki Agaty, otrzymuje dziwną wiadomość. Tajemnicze nagranie rodzi w matce nadzieję, że jej córka wciąż żyje. Zdeterminowana by ją odnaleźć udaje się do miejsca położonego u stóp Etny, wulkanu który ponownie daje o sobie znać, miejsca w którym swój początek miał koszmar wielu kobiet. Wraz z mężem Alberto, z którym wkrótce się rozdziela, pojawia się w wielkiej szlacheckiej rezydencji, niegdyś należącej do wpływowej, mającej mroczną przeszłość rodziny Ashmannów. 

Niedługo potem Susan staje oko w oko z przerażającymi wydarzeniami, i złowrogimi mniszkami, nie tylko w czerwieni, doświadczając jednocześnie zmian w samej sobie. Zdesperowana matka zyskuje niecodzienne moce, zdolności, które pozwalają jej przenosić się w przeszłość dzięki hipnozie, widzieć lustrzane odbicia, ale i manipulować ćmami. 

Wykorzystując determinację i moce, które aktywowały się w posiadłości, kobieta odkrywa zapomnianą przeszłość sycylijskiego klasztoru Cristo Morente, miejsca gdzie swój początek miała legenda Czerwonej Zakonnicy. Poznaje prawdę, odsłania tajemnice i mierzy się ze swoim przeznaczeniem, na które z początku nie była gotowa. 

Remothered: Red Nun's Legacy to typowy survival, w którym podstawowym zadaniem jest nie dać się złapać. Kierując Susan musimy skradając się być na tyle cicho, by patrolujące okolice, przerażające zakonnice, a zwykle jest to jedna z czterech mniszek, zwyczajnie nas nie dopadły. Nie jest możliwa zapewne całkowita niewidzialność naszej protagonistki. W zależności od trybu rozgrywki, a są ich trzy, częstotliwość pojawiania się wrogich zakonnicy, wyposażonych w atrybuty, które niechybnie pozbawią nas życia, jest bardzo różna. Bez względu czy wybierzemy najłatwiejszy, czy najtrudniejszy poziom trudności, przyjdzie się nam chować. Mamy w grze wiele miejsc, gdzie możemy przeczekać atak wroga. Są to szafy, miejsca pod łóżkiem, a nawet nisze w katakumbach. 

Czasami ta czy inna zakonnica mimo wszystko odnajdzie miejsce naszego ukrycia. Wtedy gra postawi przed nami zadanie wpisujące się w rodzaj quick time eventu. Musimy odpowiednio manewrując utrzymać okrągły punkt w kole, nie wychodząc poza obwód okręgu. Zadanie, które muszę przyznać nie należy do najłatwiejszych, a zginąć w sposób brutalny, wyciągniętą spod łóżka czy z szafy, możemy nader często, bywa w grze mocno irytujące. 

Wraz z rozwojem gry, z posuwaniem się z fabułą do przodu, poziom trudności i agresywność morderczych zakonnic wzrasta. Pod koniec opowieści, którą zamknąć możemy mniej więcej w ośmiu godzinach, agresorki pojawiają się dość często, skutecznie utrudniając realizację celów. 

Recenzowana przeze mnie gra ma bowiem jasno nakreślone zadania, które na chwile pojawiają się na ekranie, by następnie zostać zapisanymi w dość ubogim notatniku. Skupiają się zwykle na odnalezieniu jakiegoś kluczowego przedmiotu, bądź dotarciu do docelowego miejsca. W rozgrywkę wpleciono również kilka prostych łamigłówek. Remothered: Red Nun's Legacy jest grą grozy, w której najważniejsza stała się fabuła, a ta potrafi zaangażować, ważne jest przetrwanie, a zadania czysto przygodowe są jedynie growym jej dodatkiem.

Twórcy odrobili również lekcje, wyciągając wnioski z zastrzeżeń jakie gracze mieli do growej poprzedniczki finalnej growej opowieści. Zrezygnowano ze źle ocenianych elementów rozgrywki na rzecz nowych możliwości. Dodatkowo, w przeciwieństwie do części drugiej, do finałowej opowieści dodano także polski język, w postaci napisów, co znacznie ułatwiło, i uatrakcyjniło rozgrywkę. 

Uproszczony interfejs z dość okrojonym, prostym notatnikiem i listą dostępnych przedmiotów, także tych którymi możemy odwracać uwagę spacerujących po korytarzach zakonnic, bądź takich z którymi możemy stanąć na przeciw wroga w otwartej walce, wzbogacają również mapy okolicy.

Owe pomoce, które pokazują nam układ pomieszczeń, nie są jednak aż tak użyteczne. Wszystko przez to, że mapy nie pokazują oznaczenia pokoi w formie napisów. Nie zaznaczono na nich kluczowych przedmiotów i miejsc w których można byłoby się ukryć. Chcemy czy nie musimy zapamiętywać układ pomieszczeń posiadłości, ale i klasztoru, do którego wkraczamy podczas retrospekcji. Dla osoby mającej niski poziom orientacji w terenie, znalezienie właściwego pokoju, właściwej ścieżki, zważywszy że co jakiś czas gaśnie światło, a po wspomnianych retrospekcjach wiele pomieszczeń zostaje zamknięta, może stać się nie lada wyzwaniem. 

Remothered: Red Nun's Legacy nie jest grą skoncentrowaną na walce. Podobnie jak i dwóch poprzednich grach z serii, tak i w tej przedmioty, które tu czy ówdzie znajdziemy, posłużą jedynie do uderzenia, odstraszenia przeciwnika, nie powodując u wroga widocznych obrażeń. W bezpośrednim starciu z jedną z zakonnic, których tupanie bosymi stopami po podłodze jest mocno słyszalne, i bywa przerażające, zawsze grozi zgonem naszej protagonistki, a przynajmniej poważnymi ranami. Musimy uciec, schować się, a następnie uleczyć ciało zdobytą wcześniej apteczką. 

Choć gra miewa straszniejsze momenty, nie stroni od przemocy i obrzydliwości, a także psychodelicznego klimatu grozy, tak naprawdę nie jest tytułem mocno przerażającym. Traktowana jako survival horror typową grozą raczej nie stoi. Powiedziałabym, że jest raczej thrillerem, wylewającym na gracza momenty surrealistycznie wstrętne, ale i psychodeliczne. 

Wszystko za sprawą pokręconej fabuły, bardzo stopniowo, bardzo systematycznie i bardzo rozgrywkowo odkrywaną przed graczem. Dzięki notatkom, wycinkom z gazet, listom, bądź wpisom z pamiętnika, poznajemy przeszłość rodziny Ashmannów, i zakonnic w szkarłacie. Dowiadujemy się o wiele o przeszłości samego klasztoru, będącego miejscem mającym ukryć grzechy na pozór doskonałej, liczącej się w życiu społecznym, nie gardzącej groszem na cele charytatywne, a mimo wszystko skrywającej mroczny sekret, okrutnej rodziny. 

Angażująca fabuła, która jest jednym z mocniejszych aspektów recenzowanego przeze mnie tytułu, podbijana jest rozwijanymi przez Susan umiejętnościami. W najnowszej opowieści z serii Remothered nie tylko rozgrywamy skrywaną przez lata tajemnicę, nie tyle próbujemy przetrwać i znaleźć córkę Susan, ale rozwijamy nietypowe, nadprzyrodzone umiejętności protagonistki. 

Dzięki metronomom, które stanowią w grze również miejsce zapisu, nasza bohaterka zyskuje moc hipnozy, pozwalającą jej wkraczać w przeszłość. Dzięki temu pojawiamy się w klasztorze sprzed lat, bądź aktywujemy retrospekcje dzięki notatkom, listom i innych dokumentom. Zmiany nie zostają bez echa na zdrowiu Susan, zmieniając jej wygląd fizyczny, ale jednocześnie pozwalają na dalsze pozyskiwanie zdolności. Dzięki lustrom, które w kolejnych pomieszczeniach świecą się na zielono możemy widzieć to czego nie widać gołym okiem, na przykład odkrywać nowe przejścia, czy kluczowe przedmioty. Dzięki zdolności manipulowania ćmami możemy przenosić owady, w ograniczonym czasowo działaniu do drzwi, zablokowanych do tej pory przez kokony. To pozwoli nam odblokowywać przejścia.

Remothered: Red Nun's Legacy jest grą graficznie miłą dla oka, z momentami przykuwającymi uwagę. Nie jest to może graficzne mistrzostwo świata, ale dla mnie, osoby grającej w przygodówki, często klasycznie rysunkowe, i wizualnie raczej nie wymagające, wystarczająca. Ponura, mocno klimatyczna, ciężka, ale i fajnie oświetlona przestrzeń zarówno posiadłości, jak i klasztoru, ma prawo się podobać. Dobrze wypadają tła i same lokacje, zaś nieco gorzej postaci, z małym wyjątkiem. Otóż Susan po przemianie jaka dokonała się na jej twarzy, patrząca w jedno z luster, wygląda naprawdę urokliwo-mrocznie. 

Gra nie stroni od wizualnych okrucieństw i obrzydliwości, serwując je grającym nie tylko w przerywnikach między rozdziałami, ale i w bardzo wymownych animacjach, w których prym wiodą upiorne zakonnice. Te bywają mocno psychodeliczne, fabularnie wynosząc opowieść w przysłowiowy kosmos, w fabularny surrealizm, czasami bywający nieco za bardzo zagmatwanym. 

Mocno stroną gry jest ścieżka dźwiękowa i muzyczna. Opisywany przeze mnie tytuł jest wypełniony dźwiękami, nie tylko otoczenia, wspomnianego już tupania bosych stóp, przerażających dźwięków mniszek w szarłacie, czy otwieranych i zamykanych drzwi, ale również wstawkami muzycznymi. Te skutecznie budują klimat grozy, śmiem twierdzić, że czasami mocniej od tego co wizualnie widzimy na ekranie. 

Na plus również doskonała angielska wersja głosowa, która wraz z możliwością poznania tego tytułu także z polskimi napisami, sprawia, że gra staje się bardziej przystępna, i dużo bardziej autentyczna. Każda postać, nawet wrogie zakonnice ma swoje miejsce w grze, swój charakter, własną osobowość. Aktorzy wcielający się w główne, jak i poboczne postaci wczuwają się w swoje role, zdają się doskonale rozumieć wcale nie łatwą, często nie oczywistą fabułę. 

Remothered: Red Nun's Legacy stała się dla mnie pewną odskocznią od klasyki, od przygodówek, w których raczej nic na mnie nie czyha, nic mnie nie straszy, ani nic, przynajmniej dosłownie i nazbyt brutalnie nie próbuje mnie zabić. Traktuje jednak survivalowy gatunek jako pewien eksperyment, do którego mam raczej ambiwalentne podejście. Z jednej strony zaciekawiła mnie w grze fabuła, nawet jeśli czasami była zaskakująca, i ciut naciągana. Z drugiej momentami irytowała mechanika i nielogiczności fabularne. Znający gatunek survialowy gracze, zapewne nie znajdą w niej nic co by ich zaskoczyło, z pewnością poradzą sobie z rozgrywką bez przestojów i częstych zgonów. Ale dla mnie, osoby w takich grach początkującej, recenzowana gra była wyzwaniem, ale i całkiem ciekawą, choć momentami trudną i irytującą odskocznią od mojej growej codzienności. 

Moja ocena 7/10. 

Bardzo dziękuję GOG za udostępnienie gry do recenzji!

Grałam w grę na komputery PC, z klucza GOG.

Zalety:

  • Intrygująca, acz mocno dziwna fabuła;
  • Różnorodne mechaniki/umiejętności Susan;
  • Przyjemna dla oka grafika;
  • Możliwość wybrania poziomu trudności;
  • Ręczny zapis rozgrywki;
  • Dobre ścieżka dźwiękowa i muzyczna;
  • Polska wersja językowa - napisy

Wady:

  • Momentami zbyt naciągana fabuła;
  • Irytujące momenty zbliżone do quick time eventów;
  • Niezbyt czytelna mapa;
  • Przesadzona brutalność

piątek, 13 listopada 2026

The Adventures of Tango Rio - recenzja. Przygodowa klasyka w tropikalnych klimatach

The Adventures of Tango Rio - recenzja. Przygodowa klasyka w tropikalnych klimatach

 

Serdecznie zapraszam do przeczytania recenzji przygodowej gry w tropikalnym klimacie, w urokliwym rysunkowym stylu graficznym, niezależnej produkcji zatytułowanej The Adventures of Tango Rio. Miłej lektury! 

Co wy na to by w ponurym, deszczowym i chyba najsmutniejszym miesiącu roku, czyli w listopadzie, przenieść się na pełen słońca polinezyjski archipelag? Jest to możliwe dzięki komediowej przygodówce point-and-click, zatytułowanej The Adventures of Tango Rio, która swoją premierę miała trzy dni temu, w wersji na komputery, na Steam oraz GOG. Pełna słońca, kolorów i klimatu przygodowej klasyki growa opowieść została przeze mnie oceniona w recenzji, którą właśnie czytacie. Tekst powstał dzięki uprzejmości wydawcy Dionous Games oraz twórcy studia Bean - Adventure Agency, którym serdecznie dziękuję. 

Inne recenzje znajdziecie na blogu w dziale: Recenzje i wrażenia z przygodówek

The Adventures of Tango Rio zabiera graczy w pełną słońca i ducha wakacji przygodę w bardzo klasycznym, point-and-click stylu. To typowa przygodówka z równie typowymi rozwiązaniami przypisanymi temu gatunkowi. Ciepła opowieść z lekkim humorem, napędzana duchem przygodówek z lat 90. Niezależna gra przygodowa, która jest debiutanckim dziełem niewielkiego studia Bean - Adventure Agency czerpie swoje inspiracje z takich klasyków jak Monkey Island, Day of the Tentacle czy Sam & Max Hit the Road. Ducha tych jakże znanych i cenionych tytułów odczujemy w recenzowanym przeze mnie tytule nie tylko w klimacie, grafice, ale również w ogólnej komediowej i lekkiej, ale także nieco szalonej pod względem przedmiotowych wyzwań, barwnej opowieści. 

Gra jest komedrcyjnym debiutem wspomnianego studia, założonego przez Emanuele'a Barontiego, której wydaniem zajęło się specjalizujące się w tytułach przygodowych, i stale dodające takowe do swojego wydawniczego portfolio Dionous Games. Tytuł, którego wersja demonstracyjna wciąż jest możliwa do sprawdzenia, zakupić można zarówno na platformie Steam, jak i na rodzimym GOG-u. Twórcy owej przygodówki mają na swoim koncie także fanowską grę przygodową opartą na serii Monkey Island, zatytułowaną The Booze of Monkey Island, w którą można zagrać za darmo. 

Utrzymana w humorystycznym tonie przygodówka pozwala nam kierować losami listonosza, niejakiego Tango Rio, który od dwóch już lat nie widział, i nie miał żadnego kontaktu ze swoim ojcem. Kontakt z rodzicielem został przerwany, gdy ten udał się wraz z Diego, wujem Tango na kolejną wyprawę, mającą "odmienić świat". Jedynym śladem, który Sandiago zostawił synowie i żonie stała się notatka i nazwa polinezyjskiego archipelagu.

To właśnie tam Tango postanawia rozpocząć poszukiwanie swojego taty, i to właśnie tam wkrótce się udaje. Tropikalne, prawie wakacje, mają jednak bardziej śledczy klimat, odkrywając przed poszukującym rodziciela młodym mężczyzną wiele sekretów. Listonosz Rio odkrywa tropikalne legendy, jest świadkiem dziwnych rytuałów, uczestnikiem mrocznych przepowiedni, ale i  niesamowitego odkrycia, jakim jest możliwość podróżowania w czasie. 

Jak widać The Adventures of Tango Rio to fabularna opowieść o wielu twarzach, mnogich tajemnicach i dziwnościach, na jakie stać gry przygodowe. Swoje miejsce odnajdą w niej miłośnicy odkrywania tajemnic, zagłębiania się w pokręconą, ale i wypełnioną nieco sarkastycznym żartem historię, ale i zwolennicy spokojnej rozgrywki "wskaż i kliknij". 

Oprócz wspomnianych nawiązań do przygodowej klasyki, którą odczujemy w stylu rozgrywki, wizualnej sferze gry, ale i w przedmiotowych zagadkach, w grze natkniemy się także na mnóstwo nawiązań do popkultury, w tym do świata filmu. Wiele postaci o których gra nam opowie, których podczas rozgrywki poznamy, bądź o których nieco więcej się w grze dowiemy, posiada nazwiska bardzo, ale to bardzo przypominające znane osobistości świata X Muzy. 

Twórca nawiązał także w swym przygodowym dziele do współczesnych czasów, do aktualnej rzeczywistości i technologii, takich jak komputeryzacja, systemy komputerowe, ale i kryptowaluty, sygnalizując jednocześnie, że z inwestowaniem w taką walutę, może wiązać się pewne ryzyko. 

Wszystkie popkulturowe i cywilizacyjne nawiązania mają w grze lekki, komediowy klimacik, który buduje atmosferę wakacyjnej lekkości, ale i zadumy nad światem, który technologicznie wciąż prze do przodu, i wciąż nas zadziwia, i pewnie zadziwiać będzie. 

Słoneczna i cieplutka jak polinezyjskie słońce opowieść, w zimne listopadowe i zbliżające się zimowe dni, pozwala nam kierować postacią nieco cynicznego, trochę zmęczonego swoim życiem listonosza za pomocą typowego narzędzie gracza przygodowego, czyli myszki. 

Obsługa gierki podzielonej na rozdziały, opiera się na używaniu prawego i lewego przycisku komputerowego gryzonia, którymi oglądamy, rozmawiamy czy dokonujemy przedmiotowej, bądź zadaniowej interakcji. Interfejs owej przygodówki jest bardzo uproszczony, pozwalając graczowi na lekkie i nie wymagające zbytniego kombinowanie sterowanie. Obsługa jest na tyle prosta, że w zależności od tego czy patrzymy na miejsce, przedmiot, bądź próbujemy porozmawiać z postacią niezależną, zmienia się tylko nazwa interakcji, a nie forma sterowania. Interaktywne miejsca, postaci, bądź przedmioty można w każdej chwili obejrzeć, wysłuchując jednocześnie o nich odpowiedniego komentarza protagonisty. 

Gra posiada wbudowany system podświetlania hotspotów, czyli miejsc w których możemy wykonać taką czy inną czynność. Ten element rozgrywki aktywowany jest za pomocą klawisza "spacji" czyli w bardzo typowo. Użycie wspomnianego klawisza podświetla nie tylko możliwe do growego działania miejsca, ale również lokacje do których możemy się udać. 

Recenzowana przeze mnie przygodówka skupia się głównie na zagadkach przedmiotowych, choć wyzwania logiczne również w niej znajdziemy. Z racji wyzwań środowiskowych, związanych z zebranymi po drodze rzeczami, tytuł wyposażony został w klasycznie prezentujący się ekwipunek. Znajdziemy go w torbie, znajdującej się w lewym, dolnym rogu. Inwentarz aktywować możemy zarówno klikając na ów przedmiot, ale i poprzez użycie kółka myszki. 

W torbie naszego listonosza - podróżnika znajduje się pakiet przedmiotów, których może być całkiem sporo. To jedna z takich gier, w której rzecz można zabrać dużo wcześniej, zanim będzie ona możliwa do użycia. Zebrane klamoty można oglądać, wysłuchując o nich komentarza, można bezpośrednio używać, a można również ze sobą łączyć.

Oprócz grona przedmiotów w torbie listonosza swoje miejsce znalazł również notatnik, czyli klasyka przygodowa. W tym wypadku nie jest to do końca typowy dziennik, gdyż nie zawiera on notatek z rozgrywki, a jedynie cele które w danym rozdziale musimy wykonać. Każdy większy cel, ma pośrednie, mniejsze, których wykonanie powoduje skreślenie ich z zadaniowej misji, z notatnika Tango. 

Do inwentarza trafia, w każdym z rozdziałów mapa wyspy na której się znajdujemy. Nie jest to tylko obraz okolicy, ale niezwykle urokliwa graficznie, wykonana z wieloma szczegółami, śliczna grafika pozwalająca na szybkie przemieszczanie się między lokacjami. Na mapie, która oferuje malowany świat danej wysepki widzimy głową Tando Rio, a po kliknięciu na możliwe do odwiedzenia miejsce, gra szybko nas tam przenosi. 

Cieszy, szczególnie mnie, kochającą robić zapisy z gier nader często, ręczny system zapamiętywania rozgrywki. Co jest najlepsze, slotów na zapis jest nieograniczona ilość, co liczy się grze na ogromny plus, baa... plusisko, bo nic bardziej mnie w przygodówkach, tym bardziej klasycznych nie martwi, jak brak ręcznego zapisywania, bądź mocne jego ograniczanie. 

Fajnym dodatkiem do interfejsowej otoczki tegoż przygodowego projektu jest wirtualny portfel, który pozwala na dokonywania zakupów, ale i na inwestycje. A tymi są w grze są dokonywane interakcje, dodanie konkretnych przedmiotów, bądź dokonanie ważnego do pchęciu fabuły do przodu zadania. 

The Adventures of Tango Rio to gra stworzona w pełni ręcznie, w niezwykle urokliwej, bardzo barwnej, ale i bardzo szczegółowej, ulubionej przeze mnie rysunkowej, kreskówkowej grafice. Malowane wizualia, które naprawdę cieszą oczy dotyczą w recenzowanej przeze mnie grze, nie tylko teł, lokacji czy postaci, ale także wyżej już wymienionej mapy. 

Każda z wysp na którą wraz z Tango Rio się udajemy ma swój klimat, swój urok i swoją uroczą rysunkową złożoność. Barwy aż biją po oczach, żar kolorów grzeje jak tropikalne słońce, a mnogość szczegółów i szczególików potrafi zachwycić. Nie będą się, pozwolicie, za dużo rozpisywać na ten temat, wspominając tylko, że opowieść zabierze graczy po pięćdziesięciu, wypełnionych po brzegi 2D lokacjach, które idealnie wpiszą się w atmosferę typowej przygodówki, w jej styl i atmosferę tropików. 

Klimacik klasyki odczujemy nie tylko dzięki typowemu sterowaniu i malowanej grafice, ale przede wszystkim dzięki aspektowi natury zadaniowej. Jak już nadmieniłam The Adventures of Tango Rio to przede wszystkim zagadki przedmiotowe. Tych w grze jest najwięcej, przy takowych najbardziej będziemy kombinować. Gra nie należy pod tym względem do pozycji najtrudniejszych. Zadanie z odpowiednim używaniem rzeczy są raczej logiczne, choć bywają tez pewne dziwności, które budują humorystyczny klimacik tejże opowieści. 

Ważnym elementem rozgrywki, typowym dla produkcji przygodowej są dialogi. Gadaniny jest tu sporo, ale dialogi możemy prowadzić wybierając odpowiednie kwestie, i poznając jedynie część wypowiedzi, bądź zagadując postać niezależną kilka razy. To pozwoli graczom na pełniejszy obraz fabularny, ale także na poznanie osoby, z którą Tango ma w swojej podróży do czynienia. A muszę tu wspomnieć, że na grających czekają liczne postaci, często ekscentryczne, mające swoje zdanie, i swoją historię. To właśnie z rozmowami z takowymi osobnikami wiążą się największe pokłady komediowej strony opisywanej tu przygodówki. Opowieść stawia bowiem nie tylko na humor sytuacyjny (choć taki też występuje), ale głównie na dialogowy. Nie jest to jednak typowo śmieszna przygodówka, a zabawna, lekka opowieść, wywołująca uśmiech na twarzy i ogólne poczucie relaksu i zadowolenia. 

Oprócz zadań typowo przedmiotowych, typu "zabierz i użyj", twórca wbudował w rozgrywkę typowo logiczne zagadki, bezpośrednio związane z fabułą. Są one dość logiczne, choć przyznam się, że jedno z zadań, skupione na odkrywaniu pewnej melodii było dla mnie nieco zagadkowe, a podpowiedź do nieco, nieco niejasna. Wszystko zapewne z powodu tego, że ogólnie nie przepadam za muzycznymi, nutowymi zagadkami, w których, podobnie jak w labiryntach, zwyczajnie się gubię. 

Mimo pewnych trudności, należy docenić, że twórca oprócz klasyki przedmiotowych łamigłówek, pokusił się również dodać do swojej gry, która mimo wszystko do najdłuższych nie należy, także zadania natury logicznej. 

The Adventures of Tango Rio to tytuł, którego barwnej grafice, która raczy nas urokiem i pełną szczegółowością, towarzyszy równie barwna, wesoła i iście tropikalna ścieżka muzyczna. Przygrywające nam w tle dźwięki nie tylko oddają klimat pogodnej, ale i pełnej tajemnicy przygodowej historii, ale i doskonale oddają dźwięki otoczenia. A te związane są z polinezyjskim archipelagiem, więc raczą nasze uszy dźwiękami typowymi dla tej części świata.

Recenzowany przeze mnie tytuł to produkcja w którą zagrać możemy w pełnej angielskiej wersji językowej, a także z napisami po włosku. Jeśli do czegoś miałabym się przyczepić, to do tego, że przy każdym wejściu w grę, należy wybrać flagę państwa, czyli język w którym zechcemy prowadzić rozgrywkę. Moim skromnym zdaniem jednorazowy taki wybór byłby wystarczający. 

Niestety jest to przygodówka nie dostępna z polskimi dialogami. W przyszłości, a dokładnie w przyszłym roku twórca planuje rozbudować grę, dodając do niej nowe lokalizacje językowe, ale i osiągnięcia, których gra na ten moment nie posiada.

Pozostając przy kwestii ścieżki dźwiękowej, muszę wspomnieć również o angielskim dubbingu i świetnej pracy aktorów głosowych, którzy spisali się iście na medal. Gra może pochwalić się całkiem przyzwoitą wersją głosową, obejmującą nie tylko growego protagonistę, Tango Rio, ale również postaci pobocznych. Dbałość o modulacje głosu, wyrażanie emocji w dialogach i pasujące do postaci barwy głosów aktorów, sprawiają, że przygodówka tętni życiem, stając się przyjemniejszą, bardziej zabawną, ale i bardziej wiarygodną. 

Podsumowując, The Adventures of Tango Rio to klasyka przygodowego gatunku, gra nie tylko dla fanów przygodówek, tych którzy na takowych tytułach przysłowiowe "zęby zjedli", ale również dla początkujących graczy. Klasyczna rozgrywka z prostą obsługą za pomocą myszy, dodanie do gry podświetlania miejsc interaktywnych, ale i szybkiej podróży dzięki ślicznie narysowanej mapie, z pewnością zadowoli graczy. 

Cieszy połączenie przedmiotowych zagadek z zadaniami czysto logicznymi, które zgrabnie wpleciono w rozgrywkę. Raduje, śmiem sądzić nie tylko mnie, dodanie do gry możliwości ręcznego jej zapisywania, na nieograniczających nas slotach zapisu. 

Plus za poczucie integralności, za inspirację znanymi przygodówkami lat 90., którą czuć w rozgrywce, niemal namacalnie, ale również za nawiązania do szeroko pojętego świata popkultury i obecnie kształtowanej rzeczywistości. 

Recenzowany przeze mnie tytuł pochwalić się może niezwykle urokliwą, ręcznie rysowaną grafiką, która bije po oczach kolorami, budując barwnością lokacji, teł i postaci, klimat polinezyjskiego archipelagu. Klimacik tropików potęgowany rysunkowym 2D, sprawia że w środku ponurej jesieni, a później w zimie, możemy na kilka godzin przenieść się w zupełnie inny, bardziej wakacyjny klimat. To taka gra, która rozgrzewać nas będzie podczas długiej jesieni i zimy oraz napędzać energetycznie wiosną i latem. 

Na plus równie energetyczna jak grafika ścieżka dźwiękowa, która wraz z dobrą wersją głosową, i to dla każdej z postaci, podbija atmosferę tropikalnego zakątku świata, w którym dzieje się naprawdę sporo. W dość krótkiej grze, co jest chyba jej największym minusem, swoje miejsce znalazły bowiem tropikalne legendy, dziwne rytuały, sekrety, a nawet podróże w czasie. A wszystko zamknięto w przeuroczym graficznym opakowaniu, ubarwionym komediowym sznytem. Martwi brak polskiej lokalizacji językowej, która z pewnością zachęciłaby więcej moich Rodaków do sprawdzenia tegoż tytułu. 

The Adventures of Tango Rio to krótka, ale bardzo intensywnie, i szybko tocząca się przygodówka, w której raczej nie uświadczycie przestojów, a z którą mile spędzicie czas. Warto dać jej szansę i wraz z Tango Rio przenieść się w zupełnie inny, słoneczny, ale i zagadkowy świat. Serdecznie grę polecam! 

Moja ocena 8/10.

Serdecznie dziękuję Bean - Adventure Agency i Dionous Games za udostępnienie gry do recenzji!

Grałam w wersję na komputery PC - Steam.


Zalety:

  • Wciągająca fabuła;
  • Tytuł klasycznie przygodowy;
  • Prosta mechanika rozgrywki;
  • Podświetlanie miejsc interaktywnych;
  • Fajne zagadki przedmiotowe;
  • Wprowadzenia zagadek logicznych;
  • Prześliczna grafika;
  • Urokliwa graficznie mapa;
  • Dobra ścieżka dźwiękowa i angielski dubbing;
  • Nawiązania do popkultury;
  • Tropikalny klimat gry;
  • Możliwość ręcznego zapisywania rozgrywki

Wady:

  • Mimo wszystko za krótka;
  • Brak polskiej wersji językowej 

poniedziałek, 9 listopada 2026

Ghost Haunting Demo - wrażenia z rozgrywki nadchodzącej przygodówki

Ghost Haunting Demo - wrażenia z rozgrywki nadchodzącej przygodówki

 

Serdecznie zapraszam do przeczytania moich wrażeń z przejścia przygodowej gry w rozgrywce "wskaż i kliknij", w pikselowym stylu, komediowej opowieści zatytułowanej Ghost Haunting. Miłej lektury!

Ghost Haunting Demo, czyli demonstracyjna, oczywiście darmowa wersja zapowiedzianej, na razie bez daty premiery, przygodowej gry w rozgrywce "wskaż i kliknij", trafiła na platformie Steam kilka dni temu, 4 listopada. Ponieważ barwna opowieść o ośmiolatce, a właściwie o ośmioipółlatce mającej szalone pomysły, które irytują nie tylko jej dziadka, znalazła się w gronie oczekiwanych przeze mnie przygodowych tytułów, przegapić jej dema zdecydowanie nie mogłam. Oto moje z niego wrażenia 👇

Inne wrażenia z wersji demonstracyjnych znajdziecie w dziele: Recenzje i wrażenia z przygodówek

Ghost Haunting to przygodowa gra w klasycznym stylu, typowa przygodówka z eksploracją, mnóstwem dialogów, kombinowaniem z przedmiotami i charakterystycznym, szalonym, dziecięcym humorem. Gra została stworzona przez niezależne Three Headed Monkey Studios, zaś jej wydaniem zajęło się wszystkim miłośnikom przygodówek zapewne dobrze znane, niemieckie studio Daedalic Entertainment.

Mniej więcej godzinne demo pozwala graczom poznać, jak możemy sądzić po wstępie, początek rozgrywki i kawałek pierwszego jej aktu, pierwszego rozdziału. Wchodzimy w przysłowiowe buty pełnego zwariowanych pomysłów dziecka. W głębi Eifelu, niewielkiej krainy skrywające tajemnice i legendy, poznajemy Gigi, dziewczynkę liczącą sobie 8,5 roku, która spędza u swego dziadka Giovanniego pełne przygód i zniszczeń, wakacje. 

Niesforną dziewczynkę poznajemy w demo gdy goni za równie niesforną, świecącą na zielono piłeczką, która rozbijając szybkę wpada wprost do piwnicy, przelatuje przez regał, po czym trafia do tajemniczego pomieszczania znajdującego się za wspomnianym meblem. Zdeterminowana by znaleźć przedmiot, kierowana oczywiście przez graczy dziewczynka, w końcu odkrywa miejsce, gdzie wylądowała szalona, skacząca zabawka. Nie odnajduje jednak poszukiwanego przedmiotu, a dynię, która okazuje się być Baronem Piżmakiem, podobno niegdyś złym demonem, który może zabrać ją do miejsca, do którego, jak sądzi Gigi, pojechała jej ukochana babcia Gundi, do Krainy Umarłych. 

Dowiedziawszy się, że jej dziadek tak naprawdę jest pogromcą duchów i demonów, dowiadując się o tym, że do świata ludzi mogą przenikać istoty z krainy zmarłych, postanawia działać. Sądząc, że wędrówka może odbywać się w dwie strony, postanawia udać się się w zaświaty, i powiedzieć babci, by wróciła już do domu. Istotą, która może jej w tym pomóc jest nie kto inny a zamknięty w warzywie demon, który podobno zna drogę do krainy zmarłych. Problem w tym, że po drodze Gigi będzie musiała pokonać wiele przeszkód i ograniczeń, między innymi nałożonych przez jej dziadka, mającego serdecznie dość psikus wnuczki. 

Ghost Haunting Demo to jak wspomniałam około godzinny fragment rozgrywki. Nie bez powodu napisałam "mniej więcej godzinny". Gra została skonstruowana tak byśmy mieli możliwość wykonać w niej mniej, lub więcej czynności. Nie wszystkie działania są istotne do przejścia dema, do posunięcia fabuły do przodu, ale niektóre z nich i tak w zaprezentowanym fragmencie możemy wykonać, znacznie wydłużając rozgrywkę. Możemy przeprowadzić więcej rozmów, użyć większej ilości przedmiotów, albo ograniczyć się jedynie do czynności niezbędnych do zakończenie wersji demonstracyjnej. 

Ghost Haunting już w demo jasno sygnalizuje nam tematykę, jaką twórcy zechcieli w swojej grze poruszyć. Utrzymana w zabawnym, komediowym stylu, często szalona i demolująca wszystko opowieść, skupia się na temacie śmierci, widzianej oczami dziecka, małej ludzkiej istoty, dla której odejście najbliższej istoty wciąż jest tematem niezrozumiałym. W lekki, ale i pełen dziecięcych szaleństw sposób, twórcy nakreślają historię o dorastaniu i poznawaniu odpowiedzi na temat nierozerwalności życia i śmierci. 

Demo zaczynamy od wyboru profilu, a także trzech możliwych trybów rozgrywki. Polecanym przez twórców jest tryb "Eskapista", zawierający poradnik, ważne miejsca, porady i punktacje. Ten, jak twierdzą autorzy gry jest odpowiedni zarówno dla weteranów gatunku "point and click", jak i wracających do niego po dłuższej przerwie, a także dla nowicjuszy. Tryb ten pozwala uzyskać podpowiedzi do gry, w każdej chwili rozgrywki. Jest i "Wąchacz ścian" , tryb dla pragnących wyzwań graczy, bez poradnika, podświetlanie miejsc interaktywnych czy porad. Jedynym co jest w nim oferowane, jest punktacja. Autorzy zaoferowali również tryb "początkujący", w którym do gracza należy wybór pomocnych elementów rozgrywki. 

Dzięki trzem możliwym trybom, w zależności od naszych wyborów możemy zatem znacznie ułatwić sobie rozgrywkę, w której choć jedynie przedmiotowo, ale i tak sporo się dzieje, albo postawić na trudniejszą, bardziej wymagającą zabawę. Wybrany poziom trudności daje nam również zupełnie inny wgląd w dodatkowe możliwości gry, w tym dodane do rozgrywki podpowiedzi, sugestie i pomoc, także wbudowany system podświetlania interaktywnych miejsc - hotspoty. 

Wybierając tryb zalecany przez twórców (w taki grałam), i tocząc w nim zabawę z dość nieznośną dziewczynką, utrapieniem dziadka, możemy prowadzić rozgrywkę na jednym z możliwych slotów, przechodząc na początku samouczek. Ten informuje nas o sterowaniu, które odbywa się za pomocą myszki, prawym i lewym jej klawiszem. W pewnym momencie, zależnie od trybu rozgrywki, jaki wybraliśmy, udaje się nam odblokować opcję "Co by zrobiła Gundi?" Jest to podpowiedź, wskazówka, którą aktywujemy za pomocą lewego przycisku myszy, bądź klawiszem "H" na klawiaturze. Zaglądanie do podpowiedzi nie jest oczywiście obowiązkowe. To opcja ostateczna, dostępna w razie dłuższego przystopowania się w grze, niemożności ruszenia fabuły to przodu. Opcję tę, oznaczona "żarówką", a znajdziemy ją w lewym, górnym rogu ekranu.

Jeśli utniemy, wyobrazimy sobie co w takim momencie zrobiłaby babcia, po czym klikając na zadanie, otrzymamy możliwe podpowiedzi do jego wykonania. Nasze punkty znajdują się w zakładce podpowiedzi, z prawej strony. Jednak za podpowiedź trzeba będzie zapłacić. Jednym z elementów rozgrywki, który można również pominąć, wybierając tryb "Początkujący" i własne opcje, jest punktacja. Za sprawdzenie ważnych miejsc otrzymujemy +5 punktów, za rozwiązanie zagadki +25, a za ukończenie rozdziału +100. Użycie każdej podpowiedzi wiąże się jednak z utratą punktów. Każda kolejna podpowiedź powoduje dalszą ich utratę. Nasze punkty znajdują się w zakładce podpowiedzi, z prawej strony. 

Opisywana przeze mnie gierka jest klasykiem, w którym istotę stanowi eksploracja, zbieranie i używanie zebranych przedmiotów. Te trafiają do klasycznie prezentującego się ekwipunku. Znajdziecie go na dole ekranu. Może być aktywowany za pomocą kółka myszy. 

Zebrany przez gracza przedmiot jest odpowiednio w grze nazwany, a po kliknięciu na niego Gigi stosownie go opisze, czasami dając graczowi jakiś rodzaj wskazówki do jego wykorzystania. 


Ważnym aspektem każdej przygodówki, także i tej, są kwestia dialogowe. Już demo wskazuje, że Ghost Hanting to gra z mnóstwem dialogów, które charakteryzują się humorem. Gigi jest małą rozrabiarą, z dość ciętym językiem i niezwykłą umiejętnością niszczenia wszystkiego na swojej drodze. Pewna siebie dziewczynka wydaje się niczego, ani nikogo nie bać, wszystkiemu sprostać, a w rozmowach jest często do bólu szczera. Każdą kwestię dialogową można w grze pominąć, pamiętając jednak o tym, że rozmowy są istotną częścią rozgrywki, posuwającą fabułę do przodu. No i nadają grze komediowego klimatu, więc warto je najpierw przeczytać. 

Zebrane przez gracza przedmioty zostają wykorzystane do posunięciu opowieści do przodu. Demo skupia się na zadaniach środowiskowych, opartych na działaniach "zabierz i użyj". Wskazuje również, że opisywany tytuł jest grą w dość liniowym stylu, pokazującym, iż nie wszystkie klamoty zbierzemy od razu, nie wszystko wykonany tu i teraz, i że na niektóre czynności przyjdzie swój czas. 

Klasyczność rozgrywki, poza obsługą owej przygodówki, typowymi zadaniami przedmiotowymi, pogaduchami i podświetlaniem aktywnych miejsc, znajdziemy również w możliwości szybkiego przemieszczania się, za pomocą dwukliku, czyli podwójnego kliknięcia myszką. 


Gra już w wersji demo posiada możliwość ręcznego jej zapisywania, co jest przeze mnie bardzo mile widziane, nie tylko z powodu samego ręcznego zapamiętywania rozgrywki, ale również z zapisu wersji demonstracyjnej, którą możemy przechodzić etapami, a nie za jednym zamachem. 

W Ghost Haunting Demo wkraczamy w niby zwyczajny, a jednak tajemniczy świat, do domu dziadka Gigi, łowcy duchów i potworów, o włoskich korzeniach. Z racji jego profesji, którą próbuje ukryć przed wnuczką (co nie jest w pewnym momencie już możliwe), w jego posiadłości natkniemy się na ciekawe, niecodzienne w zwykłym życiu postaci, takie jak wampir wegetarianin, który jest lokajem, czy nie do końca przemienione zombie - ogrodnika. 

Dialogowy i sytuacyjny humor, związany jest nie tylko z samym zachowaniem protagonistki rozrabiary, ale również z ciekawymi postaciami niezależnymi. Potęguje go także doskonała, pełna angielska wersja językowa. Gra dostępna jest bowiem z dubbingiem po angielsku, ale i po niemiecku. Nie grałam jeszcze w wersję niemiecką (choć pewnie i tę sprawdzę w przyszłości), więc trudno mi w tym momencie się na jej temat wypowiadać. Mogę jednak z całym przekonaniem wspomnieć, że już demko pokazuje pełne i profesjonalne zaangażowanie aktorów wcielających się zarówno w naszą dziecięcą bohaterkę, jak i Barona Piżmaka, czy postaci drugoplanowe.


Muszę także wspomnieć, że Ghost Haunting, także w demo to gra dostępna z polskimi napisami. Wprawdzie w zaprezentowanym fragmencie zdarzały się drobne literówki, ale dostępność polskiej lokalizacji cieszy i pozwala na czerpanie większej przyjemności z bezstresowej, słodkiej, ale i szalonej przygody, nawet w jej początkowym fragmencie. 

Pozostając w kwestiach dźwiękowych, to należy jeszcze wspomnieć, że ogrywany przeze mnie fragment jest pełnen przeróżnych dźwięków otoczenia, które uzupełnia lekka, pogodna ścieżka muzyczna.

Graficznie Ghost Haunting to niezwykle kolorowa przygodówka, zrealizowana w grafice określanej jako pixel art. Jest to typowa, pikselowa przygodówka. Kolorowe lokacje, które w niektórych momentach mogą nawet zachwycać kolorystyką i klimatem, są z racji dema oczywiście ograniczone do kilku miejscówek. Wraz z Gigi zwiedzamy w demo kilka lokacji w samej posiadłości, wychodząc także poza nią, na podwórze i do ogrodu. Miejsca, które odwiedzamy są miłe dla oka, pełne szczegółów, uroku i atmosfery staroszkolnych przygodówek, w nowym, ulepszonym wydaniu.


Twórcy nie kryją, że przy tworzeniu swojego projektu inspirowali się przygodówkami z lat 90., ubiegłego wieku. Już w demo widać, że mówili prawdę. Hołd starym przygodówkom składają nie tylko poprzez pikselozę, formę sterowania, ale również dzięki nawiązaniom do popkultury. Uważny gracz zobaczy reklamę na samochodzie, która żywo nawiązuje do przygodówki Grim Fandango, której recenzję oraz poradnik/solucję remastera znajdziecie w dziale "Moja twórczość". Do rąk Gigi trafia podczas rozgrywki również króliczek, mocno przypominający tego z przygodówki Edna & Harvey: The Breakout - Anniversary Edition, której skądinąd twórcami jest Daedalic Entertainment, czyli jej wydawca. 

Jestem przekonana, że takich nawiązań, może nie tylko do przygodówek, znajdziemy w pełnej wersji gry, której daty niestety jeszcze nie znamy, zdecydowanie więcej. Zanim jednak owa data zostanie ogłoszona, zanim będziemy mieli okazję sprawdzić jakie zamieszanie w świecie żywych i umarłych wprowadziła Gigi, polecam sprawdzić demo Ghost Haunting. Przygodówka ma duży potencjał na świetną historię i wiele chwil dobrej zabawy, nie tylko dla początkujących, ale i znawców gatunku. Sprawdźcie demo koniecznie!

Ghost Haunting nie ma jeszcze daty premiery. Zadebiutuje na Steam, w wersji na PC. Demo dostępne jest od 4 listopada 2026 roku, w polskiej wersji językowej - napisy. 






wtorek, 3 listopada 2026

Myst (2021) - recenzja. Powrót do świata zagadek w bardziej przystępnej formie

Myst (2021) - recenzja. Powrót do świata zagadek w bardziej przystępnej formie

 

Serdecznie zapraszam do przeczytania recenzji odnowionej, dostępnej także na VR pierwszej odsłony kultowej, przygodowej gry logicznej, jaką jest Myst od Cyan Worlds, Inc. Miłej lektury! 

Seria Myst swojego czasu stała się dla mnie wykładnikiem klimatu, tajemniczości i złożonej logiki gier przygodowo-logicznych, tytułów, które otworzyły growy rynek na przygodowy podgatunek, który wielu określa mianem gier mystopodobnych. W pierwszego Mysta miałam okazję zagrać bardzo, naprawdę bardzo dawno temu, by po latach powracając do całej serii, przypomnieć sobie również początek opowieści w grze Myst Masterpiece Edition. Posiadam ją w pudełku, w zestawie Kolekcji Klasyki. Wtedy właśnie powstała recenzja tegoż Mysta, który poza klimatem i niewątpliwą kultowością, niestety mnie nie zachwycił, a momentami również zirytował, mimo wszystko nie zniechęcając do odwiedzenia kolejnych wieków, w kolejnych grach z serii. I choć za pierwszym Mystem, nie ma co kryć...., nie przepadam, wydana w 2021 roku, odnowiona i nieco przerobiona wersja dostępna również na GOG, któremu dziękuję za klucz do recenzji, przyciągnęła moją uwagę. Recenzja, którą czytacie jest niejako porównaniem obydwu gier, które choć skupiona na ten samej fabule, mimo wszystko są bardzo różne. 

Inne recenzje mojego autorstwa znajdziecie w dziale: Recenzje i wrażenia z przygodówek

Remake Mysta, który swój początek miał jako gra wydana w 1993 roku, czyli ponad trzydzieści lat temu, po drodze zyskując kilka przeróżnych wersji, to tytuł, który swoją premierę miał pod koniec sierpnia roku 2021. Gra udostępniona została nie tylko na komputerach w wersji PC, ale także w VR, pozwalając zanurzyć się graczom, niemal namacalnie, w przypadku wirtualnej rzeczywistości, w tajemniczą opowieść, na równie tajemniczej i pełnej zagadek wyspie.

W pierwotnej, jak i w odnowionej wersji recenzowanego przeze mnie tytułu, przenosimy się bowiem na wyspę Myst. Grę rozpoczynamy mężczyzną wpadającym do szczeliny,  który wie już, że księga, która planował zniszczyć, zostaje ocalona, a opowieść wydaje się wciąż nieopowiedziana i wciąż do końca nie napisana. 

Wcielamy się w postać, która ową księgą otwiera, wkraczając do świata, który jest dla niego tajemnicą, świata zagadek i sekretów. Tu w bibliotece natrafia na księgi, z których przemawiają do niego dwaj bracia - Sirrus i Achenar, dwaj skazani na uwięzienie mężczyźni, który nalegają, by odnalazł czerwone i niebieskie kartki, kolejnych rozdziałów ich ksiąg. Każdy z nich opowiada swoją historię, każdy żąda uwolnienia, a oboje oskarżają siebie nawzajem. 

Sekret braci staje się jeszcze większą zagadką, kiedy podczas eksploracji wyspy Myst, nasz bohater uruchamia hologram pozostawiony przez ojca Sirrusa i Achenara, autora ksiąg i wieków Myst, miejsc, które dzięki nim może odwiedzać. Teraz od naszego protagonisty zależy jak wiele z historii braci będzie w stanie się dowiedzieć, jakie ścieżki wybierze i ile kart z więziennych ksiąg braci uda mu się odnaleźć. 

Myst (2021) to gra stworzona przez Cyan Worlds, Inc. od nowa, zachowująca jednocześnie wierność fabularną oryginałowi. Znając zatem klasyka z lat 90., czy nowszą wersję wydaną jakiś czas później, poczujemy się w fabularnej opowieści znajomo, powiedziałabym.... swojsko, jak u siebie. Nie znając historii świata Myst, będziemy mieli natomiast okazji zgłębić opowieść w nowej, przystępniejszej, dopasowanej do nowych komputerów grafice, z nieco uproszczonymi zagadkami, ale także możliwością ich losowości. 

Recenzowany przeze mnie tytuł to gra obsługiwana za pomocą klawiatury i myszy, z możliwością grania również w wirtualnej rzeczywistości. Poczynaniami naszego bohatera, w przygodówce poin-nad-click, próbującego rozwikłać zagadkę Myst i tajemnicę uwięzionych braci, sterujemy klawiszami WSAD. W przeciwieństwie do Myst Masterpiece Edition, przy którym narzekałam na ograniczoną możliwość eksploracji, czyli na ograniczenia podróżowania wyznaczone przez twórców, w remake'u sprzed pięciu lat, możemy zarówno samą wyspę Myst, jak i odwiedzane przeze nas światy, zwane wiekami, eksplorować na swych własnych zasadach. Spacerować można wszędzie, i jak chcemy. Gracza nie ograniczają z góry ustalone ścieżki, rozglądanie się za pomocą myszki pozwala na pełny obraz, z każdej strony. 

Sterowanie, w przeciwieństwie do klasycznej odsłony, opartej na statecznych ekranach, odbywa się tu w pełnym trójwymiarze, w widoku z perspektywy pierwszej osoby. To pozwala na pełnię delektowania się klimatem i urokiem tajemniczego, pięknego, choć dalej pustego i samotnego Mysta.

Wciąż jesteśmy uczestnikami opowieści, która stawia na powolne, systematyczne i bardzo logiczne rozwiązania, z którymi mierzymy się w samotności. Oprócz wiadomości z czerwonych i niebieskich kartek ksiąg/więzień dwojga braci, jedynego kontakty z żywą osobą, jesteśmy w Myst sami, zdani na nasz umysł, zdolność logicznego myślenia i dokładną eksplorację. Ta dzięki trójwymiarowości gry, jest zdecydowanie przystępniejsza. 

Gra zbudowana została na nowym silniku graficznym Unreal Engine, co daje możliwość pełnej interakcji z otoczeniem, swobodnego się po nim poruszania. Wprowadzenie nowoczesnej technologii do gry, która zapoczątkowała odrębny styl w przygodówkach, pozwala cieszyć się pięknem Mysta nie tylko w ładniejszej wizualnie grafice, ale również poprzez operację światłem. Lokacje nabrały nie tylko trójwymiarowości i pełni, ale stały się także dobrze doświetlone, a stonowana w oryginale paleta barw, nabrała uroku, nadając grze odpowiedniego, pasującego do serii Myst klimatu. 

Każdy obszar gry został graficznie ulepszony. Świat Mysta został przedstawiony w zupełnie nowy sposób, a do wielu lokacji dodano wiele nowych grafik, co momentami mocno zmienia rozgrywkę. 

Myst to wciąż gra, poza pewnymi momentami, w niczym nas nie popędzająca, niespieszna, a wręcz powolna, idealna dla graczy stawiających na zagadki i minimalizm fabularny. Nie znajdziemy w niej dialogów, sporadyczne przedmioty ekwipunkowe to notatki i zbierane, wspomniane już czerwone i niebieskie kartki. Te używane są przez grę automatycznie. 

Notatnik znajdziemy w opcjach gry i tym razem zamiast przepisywania ważnych wskazówek do zeszytu, a bez nich raczej nie poradzimy sobie z zagadką, twórcy wprowadzili do rozgrywki możliwość robienie zdjęć. Te w wersji na komputery PC aktywujemy za pomocą klawisza "X". 

Istotą Myst jest nie tylko eksploracja, poznawanie sekretów samej wyspy, jak i kilku przypisanym jej wieków, ale przede wszystkim zagadki logiczne. W wypadku najnowszej wersji Mysta, zadania które postawiono przed graczami są w gruncie rzeczy takie same jak w oryginalne, choć i one uległy pewnym zmianom.

Po raz pierwszy można, zaczynając rozgrywkę dokonać wyboru czy chcemy grać linią fabularną z tradycyjnymi, przypisanymi oryginałowi zadaniami, czy też postawić na losowość zagadek. Te mogą być wierne oryginałowi, ale także randomowe. Tryb losowości można wybrać jedynie na początku rozgrywki. W trakcie gry zmiana nie jest już możliwa. 

Muszę w tym miejscu zaznaczyć, że możliwość ręcznego zapisu rozgrywki, na wielu slotach, pozwala na liczne zapisy, a przy okazji na sprawdzenie tego jak działa losowość wyzwań natury umysłowej. 

Twórcy odrobili również pewną lekcję dotyczącą tego aspektu gry. Otóż sporo zagadek zostało nieco przebudowanych i dostosowanych do graczy. Zmianie uległa nieszczęsna, i mocno przeze mnie krytykowana w recenzji Myst Masterpiece Edition zagadka muzyczna. Okropne rozgrywkowo, koncentrujące się na precyzyjności ruchów, albo na słuchu absolutnym zadanie z pianinem, zostało maksymalnie uproszczone. W recenzowanym przeze mnie tytule zarówno na pianinie, jak i na urządzeniu pojawiają się zapisy literowe, co znacznie ułatwia poradzenie sobie z karkołomnym wcześniej zadaniem.

Wiele zagadek ma również przebudowaną mechanikę ich działania. Niektóre mocno różnią się od oryginału, niektóre mniej. Tak czy siak ich przebudowa ułatwia, ale i zmienia to z czym mieliśmy do czynienia w pierwowzorze, bądź w jednej z wcześniejszych edycji gry.

Wędrując po wyspie Myst, ale i po kilku Wiekach, z których każdy ma swoją nazwę i każdy oferuje poświęcone przeznaczeniu i tematyce tej krainy zagadki, mierzymy się z kolejnymi wyzwaniami logicznego, do których rozwiązaniami, poszukujemy w rozmieszczonych gdzieś w lokacjach wskazówkach. Finalnie naszym celem jest rozgryzienie zasady działania przeróżnych mechanizmów, ale i odkrycie tajemnic i sekretów, w tym uktytych pomieszczeń, w których znaleźć będziemy mogli kolejne kartki z ksiąg uwięzionych braci. 

Myst (2021) oryginalnie po premierze, pod koniec sierpnia 2021 roku, była grą niedostępną w polskiej wersji językowej - napisy. Ten stan rzeczy zmienił się wraz z jedną z aktualizacji, podczas której do gry dodano również polskiej tłumaczenie. Recenzowana przeze mnie gra jest zatem przygodówką w pełnej angielskiej wersji dubbingowej, z napisami po polsku. W tym przypadku przetłumaczeniu na ojczysty język objęte zostały każde aspekty rozgrywki, począwszy od menu, aż po kwestia dialogowe wypowiadane przez Sirrusa i Achenara, jak ich ojca, pisarza wieków, Atrusa. 

Pod względem dźwiękowym Myst sprzed pięciu lat to w przeciwieństwie do wydanego w pakiecie  Myst Masterpiece Edition, dostępnego w pełnej polskiej wersji językowej (dubbing), gra jedynie z kinową wersją w formie napisów. 

Gruntownej przebudowie, co pamiętający poprzednie wersje owej gry, z pewnością odczują, uległa ścieżka dźwiękowa. I mam tu na myśli dźwięki otoczenia i wszelakie efekty. Choć do naszych uszu dochodzą znajome motywy muzyczne i dźwiękowe, choćby te przenoszące nas dzięki księgom w nowe Wieki, to pełność tego co nas dźwiękowo otacza, może zachwycać. Do naszych uszu dobiegają odgłosy otoczenia, natury, choćby ptaków czy wody, a także te towarzyszące zadaniam i mechanizmom, którymi operujemy. Bogaty i ulepszony jest nie tylko wizualny świat najnowszej wersji Myst, ale i ten wydający się drugorzędny, ale jakże podbijający atmosferę tej klimatycznej gry.

Modernizacji uległa również oryginalna ścieżka muzyczna stworzona przez Robyna Millera. Jej zremasterowana wersja trafiła później do sprzedaży jako oficjalny album Myst, w którym znalazło się 29 utworów z gry, a także z wersji demonstracyjnej.  

Myst z roku 2021 to doskonały przykład tego, że przeróbki w postaci remake'ów, remasterów i innych nowszych wersji znanej, lubianej, cenionej, a w przypadku tej gry, także kultowej produkcji, mają sens. W grze umiejętnie połączono to co znane, z tym co nowe, dając możliwość odnalezienia się w grze zarówno starszym, znającym ów tytuł graczom, jak i nowemu pokoleniu, stawiającemu pierwsze kroki w grach przygodowo-logicznych.

Dopasowanie grafiki do nowych komputerów, wprowadzenie Mysta w świat wirtualnej rzeczywistości, a także przebudowanie gry do trójwymiaru i nadanie jej pełnej feerii barw i dźwięków, zdecydowanie wyszło grze na plus. 

Radością napawa poprawienie nie tylko wydajności, ale i grywalności tegoż tytułu, między innymi poprzez przerobienie zbyt trudnych, a wręcz "wydumanych" zagadek. Ciekawostką jest również możliwość wyboru między tradycyjnością zadań, znanych z oryginału, a możliwością wybrania trybu zagadek losowych. 

Cieszy możliwość ręcznego zapisywania rozgrywki na nieograniczonych miejscach za zapisy. Intrygującym jest również dodanie notatnika nie w postaci pisanej, a w formie zdjęć, które gracz może zrobić w dowolnym momencie rozgrywki. Zadowala również dodanie polskiego tłumaczenia, które pomaga w pozytywnym odbiorze przerobionego Mysta, choć mimo wszystko brakuje pełnego polskiego dubbingu.

Recenzowany przeze mnie remake to godna polecania gra, przy której, w przeciwieństwie do recenzowanego przeze mnie Myst Masterpiece Edition, nie rwałam włosów z głowy i nie traciłam cierpliwości. To zdecydowanie bardziej przystępna gra, która wraz z ulepszeniami, i pewnymi ułatwieniami, zachowała klimat oryginału. Serdecznie ją polecam!

Moja ocena 8/10. 

Serdecznie dziękuję GOG za udostępnienie gry do recenzji! 

Grałam w wersję na komputery PC - GOG. 

 

Zalety:
  • Klimat poprzedniczki, z ulepszeniami;
  • Fabuła, którą chętnie się poznaje;
  • Zachowanie stylu oryginału;
  • Nowa oprawa graficzna;
  • Przebudowana ścieżka muzyczna;
  • Lepsza oprawa dźwiękowa w porównaniu do oryginału;
  • Poprawione zagadki;
  • Możliwość ręcznego zapisywania rozgrywki;
  • Opcja losowości zagadek;
  • Robienie zdjęć podczas rozgrywki (forma notatnika)
  • Dobra polska wersja w formie napisów

Wady:

  • Mimo wszystko brakuje mi pełnej polskiej wersji

czwartek, 29 października 2026

Heir of the Dog - recenzja. Humor, manipulacja czasem i dobra zabawa

Heir of the Dog - recenzja. Humor, manipulacja czasem i dobra zabawa

 


Serdecznie zapraszam do przeczytanie kolejnej recenzji na moim blogu. Tym razem pełna brytyjskiego humoru, wiktoriańska przygodówka, inspirowana znaną nowelą opowiadającą historię doktora Jekylla i pana Hyde’a, ale nie tylko. Zapraszam do recenzji Heir of the Dog!

"Niezwykły przypadek doktora Jekylla i pana Hyde’a", czyli nowela szkockiego pisarza Roberta Louisa Stevensona z roku 1886 stała się jedną z fabularnych inspiracji klasycznej przygodówki point-and-click. Gra autorstwa brytyjskiego studia Tall Story Games Ltd., mającego na swoim koncie docenioną przez graczy grę Lucy Dreaming, dziś ma swoją premierę, a ja dzięki uprzejmości twórców, czyli małżeństwa Toma i Emmy Hardwidge, za co serdecznie dziękuję, mam wielką przyjemność podzielić się z Wami jej recenzją. 

Inne recenzje mojego autorstwa znajdziesz w dziale: 

Tall Story Games Ltd to niewielkie studio, założone przez przechodzącą wspólnie przez życie parę małżonków, którzy postanowili swoje pomysły wcielać w życie, przekuwając pasję w zgrabnie napisane i pomysłowo zrealizowane przygodówki. Studio które ma za sobą już docenioną przez graczy i recenzentów przygodówkę Lucy Dreaming właśnie zaprezentowało szerokiej growej publiczności swój kolejny projekt, który jak wszystko w życiu, miał swój początek.

Przygodówka Heir of the Dog, bo oczywiście o tej grze mowa, miała swój start, swoją prezentację podczas wydarzenia Adventure Jam 2020, na którym zespół Tall Story Games w zaledwie dwa tygodnie stworzył w pełni udźwiękowioną grę o tytule Hair of the Dog. Warto w tym miejscu wspomnieć, że ów darmowy projekt, niezależnie od dema dziś debiutującej gry, wciąż jest dostępny do ogrania, choćby na Steam. 

Darmowa produkcja powstała w zaledwie kilkanaście dni spodobała się dziesiątkom tysięcy graczy, co stało się dla twórców zachętą, bodźcem do stworzenia pełnoprawnej, rozbudowanej, pełnowymiarowej produkcji przygodowej, której tytuł nieco zmieniono, przygodówki Heir of the Dog. Cztery lata później gra wystartowała z kampanią finansową na Kickstarterze, gdzie w zaledwie dwie godziny udało się sfinansować projekt, zachęcając do niego ponad tysiąc osób, które zdecydowały się go wesprzeć. 

Wsparto tytuł dla którego inspiracją stała się znana, i chętnie ekranizowana nowela Roberta Louisa Stevensona o pełnym tytule "Niezwykły przypadek doktora Jekylla i pana Hyde’a", ale również charakterystyczny, nieco surrealistyczny brytyjski humor, takich produkcji jak „Latający cyrk Monty Pythona czy "Czarna żmija".

I tak wkraczamy w buty Cummerbunda Bandersnatcha, niezbyt rozgarniętego mężczyzny z wyższych sfer, przenosząc się wraz z nim do wiktoriańskiego Londynu roku 1859. Docierając do domu swojego wuja i wynalazcy, w jego laboratorium, znajduje dziennik wujka z notatką dotyczącą jego najnowszej mikstury. Zapowiadający się na godny popróbowania eliksir "dobrej zabawy" zachęca Cummerbunda do jego wypicia, co niewiele myśląc, oczywiście czyni, zmieniając swoje życie w dość nietypowy sposób.

Po zasmakowaniu wyjątkowego napoju, zmienia się bowiem z człowieka w bestię. Potworna przemiana staje się jednak początkiem wielkiej i ekscytującej przygody, która prowadzi naszego bohatera przez mroczne uliczki dziewiętnastowiecznego Londynu. Cel jest prosty - stać się ponownie człowiekiem, choć jak się wkrótce okaże, będzie to zadanie złożone, bo z czasem oprócz owłosionej bestyjki, Cummerbund Bandersnatch przybierze również postać psa.

Jego śledztwo poprowadzi go nie tylko do poszukiwania antidotum na jego "przypadłość", ale ku tajemnicy znikania psów z ulic angielskiego miasta i tajemniczej organizacji, która wydaje się ma z tym wiele wspólnego.

Heir of the Dog jest klasyczną przygodówką w rozgrywce "wskaż i kliknij", zrealizowaną w staroszkolnym stylu. W grze mamy do dyspozycji interfejs znajdujący się na dole, w tym samym miejscu gdzie ekwipunek. Subtelna różnica polega na tym, że sterowanie postacią, a nawet różnymi formami naszego growego protagonisty, odbywa się nie w sposób nowocześnie intuicyjny, a poprzez wybieranie odpowiednich działań, a następnie klikanie na przedmiot, postać, bądź lokację. 

Ikony oglądania, użycia, rozmowy, a także wąchania, gdy już zamienimy się w bestię, tudzież w psa, mogą być przez nas klikane, ale mogą zmieniane być również za pomocą komputerowej myszki. Podświetlenie jednej z nich oznaczać będzie, że jest aktualnie aktywna. To skutkuje możliwością użycia rzeczy zebranej do ekwipunku, bądź przyjrzeniu się danemu miejscu lub postaci. 

Jako osoba, która grywa najczęściej w przygodówki z nowoczesnym sterowaniem, system komend znajdujący się na dole ekranu był dla mnie z początku pewną niedogodnością, rozgrywkowym utrudnieniem. I nie dla tego, że takie sterowanie jest złe, ale dlatego, że mając w pamięci gry przygodowe, które ostatnimi czasy ogrywam, zapominałam, o zupełnie innej formie sterowania. 

Mam świadomość, że nie jest to niczym dziwnym dla graczy pamiętających starsze produkcja przygodowe. Doskonale rozumiem, że sterowania w takiej formie nie można nazwać złym i nietrafionym, bo ma ono swój urok, ale trochę zeszło mi zanim do takiej obsługi rozgrywki udało mi się przyzwyczaić. 

Zostając przy kwestii ekwipunkowej to warto zaznaczyć, że podczas gry, jak w każdej, typowej przygodówce, bazującej głównie na zagadkach środowiskowych i przedmiotowych, zebrane przez nas rzeczy trafiają do klasycznego inwentarza. W znajdującym się na dole ekranu polu znajdziemy przedmioty, na które kliknąwszy, usłyszymy i przeczytamy o nich komentarz. Możemy je również ze sobą łączyć, bądź rozbierać na części. 

Heir of the Dog jest tytułem dość rozbudowanym pod względem lokacji, i grą niezwykle przemyślaną, pomysłową, z równie przemyślanymi dodatkami. Zaoferowano w niej graczom system podświetlanie interaktywnych miejsc w lokacjach, który aktywować możemy za pomocą symbolu znaku zapytania w prawym, górnym rogu, bądź tradycyjnie, za pomocą klawisza "spacji".

Ale użycie hotspotów, jest jednocześnie formą podpowiedzi. Otóż w każdej lokacji do przeklikania, do oglądania mamy mnóstwo przedmiotów, wiele miejsc, a także postaci. Ale tylko te najbardziej nam potrzebne, te najważniejsze, te które pomogą nam osiągnąć zamierzony cel, czyli realizację kolejnego zadania, są po użyciu umieszczonego w żółtym kółku znaku zapytania, bądź przypisanego podpowiedzi klawisza, odpowiednio podświetlone. To pozwala na skupienie się na rzeczach najważniejszych, na kombinowaniu w obrębie tych, a nie innych miejsc, co znacznie ułatwia i tak już dość skomplikowaną, i złożoną rozgrywkę. 

Heir of the Dog jest komediową przygodówką, często z typowym brytyjskim humorem. I ten specyficzny rodzaj żartu, z nutką cynizmu i surrealizmu, widać nie tylko w warstwie fabularnej tej przygodówki, ale również w rozwiązaniach natury interfejsowej. 

Pomysł na grę i jej stopniowy rozwój i grową jej rozbudowę widoczny jest w dość ciekawie zaprezentowanym graczom notesie. Otóż pomoc w postaci notatnika z wyraźnie ustalonymi celami, konkretnymi zadaniami, uzyskujemy nie od razu, a po chwili rozgrywki, a sama notatka jest w posiadaniu wyjątkowej postaci. W pomoc w postaci notatki z zadaniami wyposażona jest bowiem wesz o imieniu Hugo, którą zdobywamy od ulicznego cyrkowca, i której stajemy się "posiadaczem". Wyposażeni w tego usłużnego nam, często schlebiającego żywicielowi owada, częstowani jesteśmy jego ręcznymi notatkami z rozgrywki. 

Mały owad, z pikskliwym głosikiem, który potrafi wtrącić się do rozmowy, co bywa dla naszego bohatera trochę problematyczne, ale zarazem zabawne, ma swoją ikonę na górze, po lewej stronie ekranu. W każdym momencie, kliknąwszy na Hugo, on witając się z nami, najczęściej w zabawny, służalcy sposób, zaoferuje stronę notatnika, w której zapisał cele, oznaczana w grze wykrzyknikiem i dźwiękiem jako dodane, bądź po ich zrealizowaniu, wyszarzone. Ten wyjątkowy, niespotkany w innych grach przygodowych sposób prezentacji notatnika to niezwykle ciekawy dodatek, na tyle pomysłowy i na tyle humorystyczny, że nader często zachęcający do jego użycia. Zdarzało mi się bowiem wielokrotnie klikać na owe małe stworzenie, by posłuchać co tym razem ma mi do powiedzenia. A wspomnę, że to co mówi wesz, nie jest takie samo. 

Do dyspozycji mamy również mapę, którą jak wspomniany notatnik, nie otrzymujemy od razu, ale po nieco dłuższej rozgrywce. Widzimy na niej zarys postaci Cummerbunda Bandersnatcha, którego przemieszczać możemy w miejsca zaznaczone żółtym punkcikiem. 

Wielki plus za wbudowanie w rozgrywkę ręcznego jej zapisywanie. Klasyczna przygodówka, z dość złożoną, unikalną mechaniką i dostępnością osiągnięć, jest możliwa do zapamiętania w wielu slotach na zapisy. Dodatkowo twórcy dodali do gry, w menu, możliwość przyspieszenia lub spowalniania poruszania się postaci, a także sposób rozwiązywania zagadek, ich utrudnienie, poprzez ustawienie tryb rozgrywki na czas. 

Ale tym co jest istotą tej zabawnej, i wyjątkowej interfejsowo przygodówki jest jej mechanika, jej growa zadaniowość, również złożona jak fabuła i sterowanie. 

Heir of the Dog to klasyczny point-and-click oparty na mechanice przemiany i manipulacji czasem, do której posłuży graczom kieszonkowy zegarek. Znajdziemy go w tym samym miejscu co naszą wesz z notatnikiem oraz mapę. Jest również elementem ekwipunku. Kliknąwszy na czasomierz będziemy w stanie zmienić porę dnia, przechodząc między dzionkiem, a nocą. 

Wraz ze zmianą dnia na ciemną nockę, wiąże się również zmiana postaci naszego protagonisty. W dzień jest sobą, osobą przed przemianą, pewnym siebie, ale nie za bardzo rozgarniętym arystokratą, który może oglądać, rozmawiać, a także podnosić przedmioty, a następnie ich używać. Gdy słońce zajdzie, staje się natomiast owłosioną bestią, tracąc niektóre interfejsowe możliwości, zaś inne zyskując. Przemieniony w potwora zyskuje możliwość wąchania wszystkiego co do powąchania jest możliwe. Nie jest to li tylko umiejętność, ale i działanie potrzebne do popchnięcia fabuły do przodu. Nasza bestyjka wyczuje to co wyczuć Cummerbund nie umie. Poza tym w roli bestii rośnie również jego siła, co pozwoli zdobyć niedostępny dla ludzkiej postaci naszego bohatera, istotny dla rozgrywki przedmiot. 

Umiejętność zmiany postaci jest zatem istotą rozgrywki, i nie tylko humorystyczną i intrygującą częścią rozgrywki, ale przede wszystkim jej zadaniową formą. Musimy pamiętać, że tylko w tej, a nie innej postaci jesteśmy w stanie gdzieś wejść, coś zabrać, bądź z kimś porozmawiać. 

To z kim i czy w ogóle będziemy mogli pogadać, jest istotne, bowiem gra oprócz dwóch form postaci protagonisty, oferuje również trzecią. Z czasem możemy bowiem zamienić się w uroczego psa w kapeluszu i nie tylko węszyć i oglądać, ale i rozmawiać z innymi psiakami, próbując jednocześnie rozwikłać zagadkę dziwnego znikania psów z ulic Londynu. 

Na uwagę zasługuje również to, i tu chylę czoła przed twórcami, że zmiana postaci, w trzy możliwe - ludzką, potwora oraz psa, nie jest jedynie zmianą kosmetyczną. Przechodząc między dniem, a nocą, i między postaciami, zmianie ulega nie tylko sposób działania, dostępne polecenia, czy zagadki, ale również wygląd lokacji i postaci. Powoduje to, że tytuł praktycznie stawiający na zadania czysto przedmiotowe, poprzez unikalną mechanikę, wcale nie jest grą najprostszą. Bywają momenty, w którym należy pokombinować kim, jak i kiedy należy daną czynność wykonać. 

London stworzony przez studio Tall Story Games Ltd tętni życiem, stopniowo otwierając przed graczami coraz więcej lokacji, dodając nowe postaci, bądź tym już znamym zmieniając zajęcie, działanie czy miejsce. Mechanika przemiany jest w recenzowanej przeze mnie grze istotnym elementem narracji, pozwala wynajdywać sposoby radzenia sobie z danym problemem, i możliwości współdziałania z postaciami niezależnymi. 

Heir of the Dog to, jak już wspominałam staroszkolna przygodówka w klasycznej rozgrywce, wykonana w również staroszkolnym stylu. To tytuł w pixel arcie, z typową dla takiej grafiki pikselozą, ale stworzoną w urokliwym, zarazem kolorowym, jak i mgliście londyńskim stylu. Retro grafika w stylu gier lat 90. ubiegłego wieku, stanowi w przypadku recenzowanego przeze mnie tytułu, spójną całość, zarówno z fabułą, jak i mechaniką rozgrywki. 

W opowieści eksplorujemy utrzymane w wiktoriańskim stylu, zarówno bogate, wypełniona w przepych, ale i niedostępne dzielnice, jak i biedniejsze, płynące nieczystościami ulice zwyklej części Londynu. Wchodzimy do parku, zwiedzamy sklepy, a nawet schronisko dla psów. Jesteśmy uczestnikami ręcznie rysowanej grafiki, która oferuje feerię barw, ale daje również poczuć smak spowitego mgłą wiktoriańskiego miasta, które żyje zarówno podczas dnia, jak i nocą. 

Na uwagę zasługuje pełna szczegółowość lokacji, których jest jak już nadmieniłam, sporo. Raduje możliwość obejrzenia wielu interaktywnych miejsc, wczucia się w klimat dziewiętnastowiecznej angielskiej stolicy, cieszenia oczu dokładnością, złożonością, ale i prostotą pikselowej grafiki. 

I choć nie jestem wielką fanką growej pikselozy, i zdecydowanie wolę klasycznie rysunkowe produkcje 2D, muszę przyznać, że taka forma graficzna doskonale wpisuje się w specyficzny klimat dziwności, surrealizmu i pewnej dozy mroku, związanej choćby z inspiracją prozą Stevensona.

Gra, której korzenie wywodzą się z niewielkiego, niemal ekspresowo stworzonego, darmowego projektu, już wtedy w pełni udźwiękowionego, także w pełnoprawnym, komercyjnym projekcie może pochwalić się angielskim dubbingiem dla każdej growej postaci. I jest do doskonała, pełna emocji, profesjonalizmu, charakterna wersja głosowa. Aktorzy wcielający się w każdą z postaci, zarówno w protagonistę recenzowanej przeze mnie przygodówki, jak i w postaci drugoplanowe wkładają w odgrywane przez siebie głosowe role tyle serca, i tyle zaangażowania, że szybko wczuwamy się w fabularną opowieść, stając się jej częścią, intrygując się z postacią. A zmyślnie napisane dialogi, przy tym odpowiednia modulacja głosu, jak i zabawne wtrącanie się wszy imieniem Hugo, posiadaczki notatnika, powodują uśmiech na twarzy, wprowadzając gracza w miły, przygodowy nastrój. 

W recenzowanej przeze mnie przygodówce usłyszymy znakomitych głosowych aktorów, takich jak: David Howlett (The Will of Arthur Flabington, Lucy Dreaming), Sally Beaumont (Old Skies, Prim, Harold Halibut), Shaun Mendum (Baldur’s Gate 3), Alasdair Beckett-King (Earth Must Die) oraz Savy Des-Etages (Loco Motive, Devil's Hideout). 

Niczego zarzucić nie można również wersji dźwiękowej tej doskonałej przygodówki, zarówno pod względem dźwięków otoczenia, jak i ścieżki muzycznej. Ta oferuje motywy muzyczne mocno osadzone w retro klimacie tej opowieści, nawiązujące do stylu i atmosfery gry osadzonej w mieście z XIX wieku. Muzyczka potrafi momentami podkręcić klimacik, nadając opowieści przeplatanej wstawkami animowanymi, podniosłej, tajemniczej, a nawet nieco zaskakującej atmosfery. 

Doskonale wypadają również dźwięki otoczenia. Do naszych uszu dochodzi mnogość dźwiękowych efektów związanych z londyńskim życiem, ale i tych wydawanych przez postaci poboczne. Wszystko co dzieje się na ekranie żyje własnym nie tylko interaktywnym, ale i dźwiękowym życiem, dając poczucie growego realizmu i płynnego połączenia z fabułą i rozgrywką. Znajdujemy się w przygodowej opowieści, która ani na moment nie cichnie, co zdarzała się czasami w niedawno recenzowanej przeze mnie przygodówce w klimacie grozy Allogloom. 

Jedyną większą wadą, niedogodnością opisywanego przeze mnie growego projektu, której poświęcić można sporo godzin dobrej zabawy, jest brak polskiej wersji językowej, polskich jej napisów. Gra przetłumaczona na kilka języków, niestety nie doczekała się również rodzimej językowej lokalizacji, co może być dla wielu moich Rodaków przeszkodą do jej sprawdzenia w dniu, bądź okolicach premiery. 

Podsumowując, Heir of the Dog to klasyczna przygodówka w rozgrywce "wskaż i kliknij", będąca hołdem ku staroszkolnym produkcjom lat 90. Klimatyczna opowieść w iście brytyjskim stylu, w której humor połączono z tajemnicą i klimatem dziewiętnastowiecznego Londynu, ma prawo podobać się nie tylko miłośnikom starych przygodówek, ale i zwolennikom fabularnych historii z zaskakującymi, unikalnymi rozwiązaniami związanymi z mechaniką. Rozgrywka bawi się nie tylko czasem, ale i przemianą bohatera, pokazując, że przygodówka może nie tylko ciekawić fabularnie i intrygować, ale także być wyzwaniem, nie tyle pod względem zagadek, ale również jej mechaniki. 

Trzy formy postaci jednego bohatera, z nimi związane różne jego umiejętności, ale i zmieniający się w zależności od pory dnia tętniący życiem Londyn, to tylko niewielki ułamek przygodowej doskonałości tej gry. Do tego dodać należy jeszcze pełnię dochodzących do naszych uszu dźwięków, świetną ścieżkę dźwiękowa i doskonałą angielska wersję głosową. A wszystko ubrane w pasującą do atmosfery gry pikselową, ale jakże szczegółową grafikę. 

Należy także wspomnieć, że kolejne growe dzieło Tall Story Games Ltd to przygodowa komedia, którą odczujemy nie tylko podczas dialogów, ale i interfejsowej otoczce owego projektu. Poczujemy ją choćby w uroczym, choć ogólnie źle kojarzącym się owadzie jakim jest wesz, z cyrku pcheł. Zamieszkująca na naszym bohaterze, i prowadząca notatniki z rozgrywki postać, jest miłym, komediowym dodatkiem. 

Na plus również możliwość zapisywania rozgrywki w sposób ręczny, na wielu możliwych do zapamiętania zabawy, slotach. 

I tylko martwi, że jest to kolejna przygodówka, która wśród wielu językowych tłumaczeń, w formie napisów, niestety nie doczekała się polskiej lokalizacji. 

Nie mniej jednak Heir of the Dog to przygodówka do której z pewnością będą powracać, i to zapewne nie jeden, a wiele razy. To kolejny klasycznie przygodowy tytuł, który absolutnie mnie nie zawiódł, a wręcz uradował moją przygodową duszę, udowadniając, że gatunek przygodowy wciąż żyje i ma się całkiem dobrze. Są bowiem wciąż twórcy, którzy miłość do fabularnych opowieści, potrafią przekuć nie tylko w ciekawą opowieść, ale i w przygodową rozgrywkę o niezwykle intrygującej, pomysłowej i zarazem uroczo zabawnej mechanice.

Jeśli lubicie nieco pokręcone, szalone opowieści z gatunku fantasy, z domieszką tajemnicy, miły jest wam wiktoriański klimat, i kochacie kombinować z przedmiotami, jak i bawić się mechaniką czasu, to Heir of the Dog jest grą, która się wam spodoba. Serdecznie ją polecam! Nie będziecie zawiedzenia, a coś czuję, że jak ja, będziecie do niej często wracać. 

Moja ocena 9/10. 

Bardzo serdecznie dziękuję Tall Story Games Ltd. za udostępnienie gry do recenzji!

Grałam w wersję na komputery PC - Steam.

Zalety:

  • Wciągająca fabuła;
  • Intrygujący, wiktoriański klimat;
  • Mechanika przemiany;
  • Przygodówka w staroszkolnym stylu;
  • Mnogość zadań do wykonania;
  • Humor, nie tylko sytuacyjny i dialogowy;
  • Miła dla oka, pikselowa grafika;
  • Dobra ścieżka dźwiękowa;
  • Świetna wersja głosowa;
  • Możliwość ręcznego zapisywania gry;
  • Długość rozgrywki

Wady:

  • Brak polskiej wersji językowej